Paste your Google Webmaster Tools verification code here

Zolang we werken binnen een kraptemodel blijven er risico’s voor kwaliteit en veiligheid!

geld2

Op een terras ergens in Frankrijk in de zon…

Terwijl ik heerlijk in Frankrijk op de camping publiceerde de IGZ het eindrapport  “toezicht op 150 verpleegzorginstellingen”.  Dit rapport veroorzaakte een aantal dagen veel  ophef in de politiek en maatschappelijk debat.

Ligt dat dan aan de kwaliteit van onze bestuurders? Ik denk dat het complexer is. Er zijn heel veel factoren van invloed en volgens mij is de belangrijkste dat we er als maatschappij (politiek)  gewoon te weinig voor over hebben om echt goede kwaliteit en veiligheid in de zorg te willen bieden.  Verpleeghuiszorg in Nederland moet noodgedwongen plaats vinden in een structureel kraptemodel.

1991

In 1991 kwam ik als interim-manager voor het eerst in aanraking met de verpleeghuiszorg. Ik weet nog als de dag van gisteren hoe sterk het mij opviel dat de zorgmedewerkers echt keihard werkten en zo ongeveer hun hele dienst bezig waren met wassen, scheren, toiletteren, eten, drinken et cetera.  Aandacht voor de daginvulling en het welzijn was er wel, maar was huiskamergericht en (wetend wat ik nu weet) slechts heel beperkt mogelijk. Alleen de activiteitenbegeleider deed wat spelletjes of voorlezen in de huiskamer.  Wat ik hier beschrijf gold voor 98% van de verpleeghuisinstellingen.

De gangbare norm voor de inzet van personeel  lag zo tussen de 0,65 en 0,7 fte (per bed). Sommige organisaties wat ruimer en anderen wat krapper. In die tijd was deze formatie net genoeg om te voorzien in de ADL zorg waar ik eerder over sprak. Een veel gehoorde klacht van het management was dat er geen rekening werd gehouden met de (ook destijds) al steeds zwaarder en complexere verpleeghuisbewoner.

Met de IZA´s en latere ZZP´s ontstond er instrument om de personele inzet te koppelen aan de zorgzwaarte. De zzp´s zijn echter budgetneutraal ingevoerd en daar zit hem volgens mij een ernstige systeemfout in het denken. Ten tijde van de ontwikkeling van de nieuwe financieringswijze zaten we nog aan het begin van de veranderende visie op zorg. De vier domeinen stonden nog in de kinderschoenen en waren zelfs nog lang niet in alle zorginstellingen gangbaar. Het gevolg hiervan is dat we nu (dus zo´n kleine 20 jaar later) nog steeds dezelfde hoeveelheid fte´s koppelen aan bijvoorbeeld een cliënt met een zzp 5 als kort na de invoering van de zorgzwaartebekostiging. Deze was destijds toereikend om in de adl te voorzien, maar is nu zeker niet toereikend genoeg om te voorzien in alle eisen en normen die er na de invoering van de zorgzwaartebekostiging bij zijn gekomen.

Zijn bestuurders nou verantwoordelijk?

Ik vind dat dus dat er te gemakkelijk met de vinger naar de bestuurders gewezen wordt. Natuurlijk is de bestuurder verantwoordelijk, en natuurlijk moet deze zijn/haar uiterste best doen om binnen de mogelijkheden alles te doen om de veiligheid en kwaliteit te waarborgen. Ik ken heel veel bestuurders en managers, maar eigenlijk ken ik er geen één die de verantwoordelijkheid niet neemt of zich te weinig inspant om het beste resultaat te behalen. Bestuurders streven over het algemeen naar minimale overhead, maar zonder overhead is het natuurlijk ook weer niet mogelijk. Zelfsturende teams dragen natuurlijk ook weer bij aan een de doelmatigheid en efficiency van de organisatie. Mijn stelling is echter dat ook al doe een bestuurder alles wat moet om de maximale inzet aan het bed te behalen, het blijft werken in een kraptemodel en er blijven risico´s op veiligheid en kwaliteit.

Zeker in de grote steden waar de kwaliteit van het zorgpersoneel soms toch echt te wensen overlaat is er te weinig ruimte om deze problematiek op te vangen binnen de huidige kaders van de financiering.

Binnen de politiek is er volgens mij niemand die dit punt aan de orde stelt.

pa_rondRob Uijterwaal

Directeur

Telefoon: 06-22801879

E-mail: r.uijterwaal@puls.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *