Paste your Google Webmaster Tools verification code here

Zelfsturende teams – is de ‘hype’ voorbij?

pendulum 3

Zelfsturende teams? Zelfverantwoordelijke, zelforganiserende, taakvolwassen teams!

Als ‘veteraan’ in de zorg heb ik vele trends zien komen en gaan. De afgelopen tijd was vooral zelfsturende teams een hot item. Je zou zelfs kunnen spreken van een hype, want iedereen had het erover! Vaak in verhitte discussies met een ‘voor-of-tegen’ karakter. Nu zie ik de pendel weer terug bewegen naar het werkbare midden.

Een aantal organisaties is daadwerkelijk de weg naar zelfsturing opgegaan. Daar hebben de teams meer verantwoordelijkheden gekregen en rapporteren zij op hun beurt aan een manager die op afstand staat. Het middenkader is vervangen door begeleiding van een teamcoach en de ondersteunende diensten werken decentraal, ter ondersteuning van de teams. Voor deze organisaties werken zelfsturende team prima maar de weg er naar toe is een stevige verandering (geweest), in sommige gevallen een moeizaam proces. Voor sommige organisaties bleek het een onbegaanbare weg en zij hebben een en ander weer teruggedraaid.

Een aantal organisaties heeft de kat uit de boom gekeken. Waar ik kom hoor ik steeds vaker dat deze organisaties het niet meer hebben over zelfsturende teams, maar over zelfverantwoordelijke teams, zelforganiserende teams of taakvolwassen teams. Niet als doel op zich, maar als middel om ruimte te maken voor het vakmanschap, de professionaliteit en de motivatie van de medewerkers.

Ruimte voor vakmanschap en sturen op output

Voor mij is dat de essentie van deze ontwikkeling: ruimte geven aan zorg-professionals met als doel zo beter te kunnen inspelen op de wensen en behoeften van cliënten en de motivatie en deskundigheid van de medewerkers te vergroten.
Dat hoeft niet een top-down georganiseerd project te zijn, alhoewel ik daar succesvolle voorbeelden van ken. Ruimte voor vakmanschap en sturen op output kan ook heel goed de vorm hebben van een proces, een zoektocht die het team en de teamleider samen aangaan. En het eindpunt staat niet van tevoren vast!

Zelfsturing - de hype voorbij?De “traditionele” teamleider blijft voorlopig ook op zijn/haar plek. Hij of zij heeft een belangrijke taak om met het team de gezamenlijke “stip op de horizon” te zetten. De stip zelf is de collectieve ambitie van het team die draait om de vraag: waar staan wij voor en waar gaan wij voor? De teamambitie wordt vertaald in concrete output-criteria ten aanzien van cliënten medewerkers en de organisatie zodat het team weet in hoeverre de ambitie wordt gerealiseerd. Daaraan wordt het team-ontwikkelplan “gehangen”.

Dan volgt een team-eigen proces, waarin de teamleider en het team langzaam maar zeker in een andere verhouding komen te staan; het team wordt zelfstandiger en de teamleider stelt zich steeds meer coachend op. Individuele teamleden nemen hun verantwoordelijkheid en doen de dingen waar zij goed in zijn, waar zij affiniteit mee hebben en die passen bij de doelstelling. Door continu te leren en aan te passen bereikt het team de maximale zelfstandigheid die voor hen is weggelegd.

“Het is de kunst om met ieder team zijn eigen unieke

mate van zelfstandigheid te bereiken”

Waar gaat het nou over?

Mijn visie is dat zelfsturing vele vormen kan en moet hebben! Geef het beestje maar een naam: zelfverantwoordelijke, zelforganiserende, taakvolwassen teams of welke naam dan ook. Wat je door het team zelf laat regelen of wat je met een proces opvangt, verschilt per organisatie en binnen organisaties zelfs per team. Het is de kunst om met ieder team zijn eigen unieke mate van zelfstandigheid te bereiken!

Meer weten?

Frans Rond Frans Hoogland

Directeur

06-22 48 78 58

f.hoogland@puls.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *